How can we watch Kurdish films and discuss patriarchy with Kurdish women? This question kept going round and round in my head, so we organized traveling cinema workshops in Dersim, Amed and Wan. Sometimes we projected onto the wall of a house in a village, sometimes in a downtown location. We shared the stories of Basê, Berfê, Nîgar, Helûn, Emîne, Jîyan and many other female characters. During these screenings, which were open to women only, we had discussions between women, so we named the documentary GotûbêJin – a play on words between the verbs “gotin/bêjin” (to say) and “jin” (woman).
Em bi armanca bijartina fîlmên ji sinemaya Kurdî bigihêjin xwedanên wan, carinan li ser taqeke xaniyekî gundekî, carinan jî li salonek bajêrekî pêşkêşkirinên sinemaya gerok li bajarên Dêrsim, Amed û Wanê ketin ser rê. Me çîroka Besê, Berfê, Nîgar, Helûn, Emîne, Jiyan û geleke jinên din ên ji filman diherikî li sê bajaran gihand jinan. Me jinan di pêşkêşiyên fîlman ên tene ji jinan re vekirî de guftogûyên xwe yên heralî yên jinane kirin û navê belgefîlmê jî kir GotûbêJin.